Column Buitenstaander: Meneer Bals en zijn hondje

Het was laatst dierendag, maar aangezien ik zo ongeveer elk dierenverhaal dat ik ken of meegemaakt heb al eens gepost heb, moest ik zo-even denken aan een oude man die zijn kleine keffertje niet mocht meenemen naar het verzorgingstehuis.
Het is op de kop af vijftien jaar geleden:
Mokumse Mijnheer Bals dacht erover om uit Arnhems Klarendal te verkassen, maar hij was bang dat die ‘Wève’ in het verzorgingstehuis hem allemaal bij zijn ballen wilden pakken.
Dat was zó klaar als een borrel, en hij kon het weten hoor!
Nooit getrouwd geweest, maar leer hém de vrouwtjes kennen, én de drank!
Óf hij dat dan niet eng vond, vroeg ik hem, hij woonde daar toch mooi?
Ach, hij had al eens eerder alle schepen achter zich verbrand. Of ik mijn schepen wel eens achter me verbrand had? Gvd, een hele Armada heb ik in de hens gestoken man! Het leek verdomme Pearl Harbor wel!’
Zijn werkelijk schitterende kop was een mix tussen die van Ernest Hemmingway en kapitein Iglo.

Zijn ongeveer even oude homoseksuele buurman, Van den Busse, eveneens een rasechte Amsterdammer, had volgens de heer Bals een ‘kutje’.
‘Já, da heptie, dat was vroeger een mooie jongen, hoor! Maar ja, de ouwe klare hè! Nu is het net Rimpelsteeltje!’
Dat klonk best grappig uit de mond van de heer Bals, want zelf had hij een gezicht dat een sterke gelijkenis vertoonde met de reliëfkaart van Afghanistan.
Bovendien zat zijn royale bos witte haar zó verwilderd om zijn koppie heen gedrapeerd, dat - mocht hij langer dan een uur buiten sloffen - er geheid een grote ooievaar op zou landen.
Nu wilde hij dus verhuizen, maar sommige mensen zijn als het ware ‘eingefleischt’ in een bepaald buurtje, zo ook de moeizaam met zijn rollator schuifelende heer Bals.
Hij was in de war en besefte niet ten volle dat iedereen in de buurt een oogje in het zeil hield.
Ík vind het altijd best vervelend om te moeten registreren, dat oude mensen vaak als kleine kinderen worden behandeld, terwijl ze natuurlijk ook ooit, toen ze in het volle leven stonden, sterk en helder waren. Je hebt als kind al geen zak te vertellen, denk ik weleens, maar als je dan richting ‘twilight zone’ rolt, heb je helemáál niets meer in de melk te brokkelen, of in de ouwe klare in zijn geval. Sommigen worden als regelrechte imbecielen behandeld!
Oud ja, niet meer zo klaar, oftewel helemaal klaar ermee.
Hoe dan ook, Ik toast vandaag op de herinnering aan meneer Bals én zijn hondje, want dat leuke kleine keffertje ging ook aan een nieuw avontuur beginnen.

Tekst: Rocco Ostermann