Column Dichterbij: Nu praten over later

Zoals u mogelijk weet, brengen mijn vrouw en ik echtparen die 60 en 65 jaar getrouwd zijn een felicitatiebezoekje. Een kroonjaar van meer dan 65 jaar heb ik in bijna veertien jaar burgemeesterschap slechts één keer meegemaakt. Dat echtpaar was 75 jaar samen, zeer uitzonderlijk! Dan moet je jong getrouwd zijn en samen oud worden, een voorrecht. De Koning stuurde zelfs een kamerheer met AA-hofauto en een oranje boeket.
De 50-jarige bruidsparen ontvang ik groepsgewijs met een lunch. Zowel de huisbezoeken als de groepsontvangsten zijn gezellig, ze drukken uit dat we als gemeente betrokken willen zijn bij onze gemeenschap.

Soms kom je echtparen tegen waarvoor die dag zeker bijzonder is, maar toch geen feest 

Soms kom je echtparen tegen waarvoor die dag zeker bijzonder is, maar toch geen feest. Meerdere keren sprak ik de laatste tijd met jubilerende bruiden waarvan de bruidegom opgenomen is in een verpleeghuis, soms zelfs gedwongen. Dan doet zo’n dag pijn, dan is er naast dankbaarheid ook verdriet en zelfs spijt. 

Iemand zei me ooit: “Ik heb er spijt van dat we niet eerder verhuisd zijn naar een aangepaste woning met meer zorgmogelijkheden. En vooral dichterbij huis, want nu zit hij twintig kilometer verder in een zorgcentrum en kan ik niet zo makkelijk op bezoek.” Soms breng ik het ook ter sprake bij een bezoekje als ik zie dat al broze mensen in een oud en vol huis wonen met smalle deuren, ongelijke vloeren en een heel eind van winkels. Zouden ze het hier nog vijf jaar kunnen volhouden?
Ouder worden is prachtig, maar ook uitdagend. Je moet leren loslaten. Je werk en hobby’s, je vitaliteit, je positie in de samenleving, je naasten en uiteindelijk het leven zelf. Je wereld wordt kleiner en stiller. Daar denken we te weinig over na en bereiden we ons nauwelijks op voor.

Dat geldt ook voor onze samenleving als geheel. We worden ouder, onze samenleving vergrijst en we leven vaker alleenstaand. We hebben vaker en langer hulp en zorg nodig, maar er zijn niet meer hulp- en zorgverleners, integendeel zelfs.

In de Achterhoek zijn we daarom een project gestart om daarover na te denken en in gesprek te gaan. Kijk eens op de website www.achterhoekbank.nl. 

Hoe wil je oud worden? Wat kan je nu zelf al doen om gezond en vooral ook actief te blijven, onder de mensen te blijven? Op wie zou jij als 90-jarige een beroep kunnen doen als je hulp nodig hebt? Kan je in je huidige eengezinswoning ook leven als je oud en hulpbehoevend bent of is een appartement geschikter? Verhuis je na je pensionering naar waar je kinderen wonen?

We stellen ook vragen aan de jongere generaties. Wat ben jij bereid om te doen voor je alleenstaande buurvrouw of tante of je dementerende (groot)vader? Verhuis je naar een plek ver weg van hen of blijf je juist dichtbij? Wat verwachten we van elkaar? Praat je hier wel eens over met iemand? Uitstellen is makkelijk, praten misschien lastig maar wel nodig. Begin desnoods met wat voor jezelf op te schrijven. Doen!

Anton Stapelkamp, burgemeester