Dianne Schreur-Lammers terug in Dinxperlo na pelgrimstocht: ‘Als je een droom hebt, moet je ervoor gaan’

DINXPERLO - Na een pelgrimstocht op de fiets naar Santiago de Compostella is Dianne Schreur-Lammers weer terug in Dinxperlo. Ze heeft in 34 dagen maar liefst 2.846 kilometers afgelegd. Een droom die Dianne mocht waarmaken en waarmee ze daarnaast ook nog eens vierduizend euro heeft binnen gehaald voor Pink Ribbon.

Door Waltraud Wensink

Dianne is een no nonsens vrouw die niet graag in de belangstelling staat en niet van al te veel poespas houdt en zoals ze zelf zegt ‘niet graag het podium voor zichzelf pakt’. Ze heeft een topprestatie geleverd en die ervaring pakken ze haar niet meer af.

Dianne: ”Ik had me al vaker bedacht dat ik graag een keer deze pelgrimstocht wilde maken, maar zoiets moet je dan plannen. Nadat ik in 2025 zelf te maken kreeg met borstkanker stond voor mij vast dat ik het nu moest doen en vooral niet moest uitstellen. Ik wilde de pelgrimstocht naar Santiago de Compostella gebruiken om iets positiefs terug te doen en om geld in te zamelen voor borstkankeronderzoek voor een toekomst met betere behandelingen en meer hoop voor iedereen die hiermee te maken krijgt.”
De voorbereiding kon beginnen: ze werd lid van de Jacobsgilde, heeft speciale boekjes aangeschaft voor fietsroutes en kreeg de pelgrimspas, waar alle stempels onderweg in verzameld konden worden. De stempels heeft ze op haar route overal moeten verzamelen en het is een indrukwekkend document geworden. Ze fietste vanuit Dinxperlo door België, Frankrijk en Pyreneeën door naar Spanje. Ze deed het niet op een speciale fiets, maar op haar eigen fiets waar ze ook haar boodschappen mee doet en naar haar werk fietst...
Dianne koos er bewust voor om deze reis alleen te maken. ”Stef was op de achtergrond voor eventuele noodgevallen, maar het was helemaal mijn ‘dingetje’. Iets wat ik voor mezelf heel graag wilde doen.”
Dianne heeft vrij gekregen van haar werk, waar haar alle medewerking werd verleend om dit te kunnen doen. De hele reis heeft ze zich verder zelf uitgestippeld en zelf bekostigd. ”Zo’n pelgrimstocht is geen luxe, je doet het als een pelgrim. Je hebt niet veel nodig, maar je krijgt er heel veel voor terug, het was allemaal goed. Als er donaties kwamen, waren deze voor Pink Ribbon en niet voor mijzelf. Onderweg kwam ik nagenoeg geen andere fietsers tegen en ik kon overal op de route een slaapplek regelen. Verwacht dan ook hier geen luxe, ik kan leven op weinig eten en slapen was ook echt in speciale pelgrimsplekken. Vaak met meerdere pelgrims die ook op weg waren naar dat speciale einddoel Santiago de Compostella. Een van mijn mooiste momenten was de weg door de bergen naar Cruz de Ferro. In de palle zon de berg op naar het hoogste punt, een kruis op een hoge paal waar pelgrims speciale stenen neerleggen met een tekst of naam voor iemand die ze geluk wensen of om mensen te herdenken. Ook ik mocht daar een steentje neerleggen en dat was voor mij ontzettend bijzonder.”

Ook een heel bijzonder moment was toen Dianne door de kou en mist door de Pyreneeën fietste en daar iemand zag staan. Ik kreeg een ingeving en vroeg die persoon of hij soms iets te eten wilde. Het feit dat de man toen zei “Je ziet me staan, de meeste mensen zien me niet eens”, was een heel bijzonder moment. Het bleek een monnik te zijn en hij vroeg of hij mij mocht zegenen en voor mij mocht bidden. Natuurlijk mocht dat, maar dan wilde ik ook graag dat hij op de foto ging en daarvoor deed hij speciaal zijn monnikenkledij aan. Die foto is een prachtige herinnering en het was een heel bijzonder en emotioneel moment. En dan uiteindelijk kom je aan in Santiago de Compostella op dat speciale plein. Mijn man was er, mijn kinderen waren overgevlogen en ook vrienden van ons waren daar. Een prachtig moment en ook weer heel bijzonder en emotioneel. Dat geldt daar voor iedereen die de tocht heeft voltooid. De kinderen zeiden: ‘Eerst waren we hier als toerist en zagen we iedereen binnenkomen, maar daarna volgt een stukje beleving’, en dat was echt heel apart om mee te mogen maken. Je moet het gewoon zelf gezien hebben en zelf gedaan hebben om dit gevoel over te kunnen brengen en te ervaren hoe bijzonder het is. Zelfs Stef was dusdanig onder de indruk. Je krijgt er dan een speciaal gevoel bij. We hebben ook een pelgrims-mis bij mogen wonen in de kathedraal, waar ze met een groot wierookvat rondzwaaien in een overvolle kerk. Ook weer heel bijzonder om dit mee te maken.”
“Het was een hele belevenis en ik moet zeggen dat het me niet is tegengevallen ondanks het feit dat ik niet echt een heel sportief type ben. Maar als ik me iets heb voorgenomen dan ga ik er ook voor en dat raad ik iedereen aan. Natuurlijk was het geen ‘twee vingers in de neus’ tochtje, maar als je de pelgrimstocht maakt moet men zich ook pelgrim voelen dus dat hoort erbij dat het af en toe wat zwaarder is. De gemakkelijkste weg is dan voor mij geen optie. Het waren mooie momenten en spannende momenten en ik heb het toch maar mooi gered op de fiets door de prachtige natuur. Dit was mijn droom en als je een droom hebt, moet je er voor gaan. Ik heb er echt van genoten. Of ik het ooit nog eens ga doen? Zeg nooit, nooit”, lacht Dianne.