Foto:

Column Herlinda: Ga toch fietsen

  Column

Nergens in de wereld wordt er zoveel gefietst als in Nederland. Er zijn hier zelfs meer fietsen dan mensen. We zijn nog net niet met fiets en al geboren, maar gemiddeld fietsen we allemaal zo rond onze vierde jaar al lekker rond. Daarvoor sjeezen we rond op ons loopfietsje of driewieler. Een machtig gevoel. Een gevoel van vrijheid. Dat laatste was einde van de negentiende eeuw de reden waarom steeds meer vrouwen in opstand kwamen. Zij wilden meer gelijkheid. Wilden meer buiten zijn, wilden onafhankelijk zijn. Hoe mooi is dat de ontwikkeling van de fiets een van de redenen is geweest die dit bewerkstelligd heeft?

Ik fietste al vroeg rond. Voor m'n vierde hielp m'n vader me op straat en op het garageplein vlakbij ons huis. Het irriteerde me en ik snauwde naar hem dat hij me los moest laten: "ik kan het zelluf wel!" En daar ging ik. Ik heb vele fietsen gehad. Maar ik heb zo mijn favoriet naast mijn racefiets. Mijn bakfiets! Een van de beste aankopen. Ik kan dat ding niet meer wegdenken uit mijn leven. Hoe vaak ik de vraag al gekregen heb wanneer ik dat ding nou eens verkoop, of ze hem niet over kunnen nemen. Nee, is mijn antwoord. Weten jullie wel hoe praktisch dat ding is? Het kost geen benzine of stroom en je hebt geen gedoe met parkeren. Je rijdt hier de oprit af, naar het dorp, je stalt hem voor de winkel, je gooit je winkelwagen vol boodschappen, betaalt en je loopt weer naar buiten waar je alles inlaadt en zo weer wegfietst richting huis.

In plaats van boodschappen, kunnen er ook minimaal drie kratten bier in, twee olijfbomen, twee kinderen, Sinterklaas en een aangeschoten buurman. Het ding heeft zeven versnellingen dus de Beeklaan kom je ook gewoon op. Weliswaar in een zeer laag tempo maar ik kom boven. Voordat ik nog meer gegadigden aan m'n deur krijg die m'n fiets willen kopen; het enige is misschien dat deze fiets soms enorm veel lawaai kan maken. Kan ook aan de berijdster liggen hoor. Als ik met volle vaart het dorp in fiets, klappert het bankje door de klinkers van de weg. Alsof er een leeg aanhangertje achter een auto kleppert. En als ik vervolgens vol in de remmen moet, kijkt heel Aalten verschrikt om. Daar is ze weer, die vrouw met haar bakfiets.

Herlinda ter Maat

Meer berichten