Foto:

Column Herlinda: Van iedereen

  Column

Nu de avonden weer langer worden, fiets ik geregeld met de club mee. Elke groep heeft bij De Peddelaars een wegkapitein. Deze persoon is hier speciaal door de KNWU voor opgeleid. De rest van de club kent de verkeersregels en de seintjes die worden gegeven als er tegenliggers of andere bijzondere situaties zich voordoen. Hierdoor kan het voorkomen dat de groep nogal schreeuwt. Door het suizen van de wind, de snelheid en het dragen van een helm, hoor je wat slechter. Het geschreeuw klinkt asociaal maar het is puur om elkaar te waarschuwen. We willen namelijk geen brokken maken. Niet voor ons zelf maar al helemaal niet voor onze medeweggebruikers.

Helaas zijn er medeweggebruikers die per definitie een aversie tegen wielrenners hebben. Vooral hier in ons eigen fietslandje. De buren zijn over het algemeen wat verdraaglijker. Je merkt het aan het feit dat het rechter voetpedaal wat dieper wordt ingetrapt. Je merkt het omdat de auto die je inhaalt, net iets te strak langs de groep rijdt. Je merkt het omdat er nogal eens een middelvinger omhoog gaat. En…eerlijk is eerlijk; soms hebben ze een punt. Wordt er namelijk wat minder sociaal gefietst dan zou kunnen. Vooral aan het einde van de avond, als het duister invalt, dan moet er nog even extra gas gegeven worden om voor het donker thuis te zijn. Of om te kijken wie die avond goede benen had. Door de dynamiek van de groep wordt wel eens vergeten dat we ons op openbare wegen bevinden. Met het typen van dit verhaal heb ik de spiegel ook voor mijn eigen neus gezet.

Maar ook in mijn eentje, als ik werkelijk niemand tot last ben, als ik geniet van de natuur. Ook dan wordt er al per definitie boos naar me gereageerd. Door automobilisten die nog even snel langs me heen schieten. Door de wat oudere gebruikers van een e-bike. Het fietspad schijnt werkelijk van hen alleen te zijn. Toch bedank ik hen altijd hartelijk als ik er weer langs mag.

Hoe makkelijk kan het zijn als we ons allemaal wat aan elkaar aanpassen. We zijn niet alleen op deze aardbol, niet alleen in ons fietslandje. De wegen worden overvol, maar laten we ons aan elkaar aanpassen en elkaar respecteren. Of het nou om een wielrenner, een e-biker of moeder met kind gaat.

Herlinda ter Maat

Meer berichten