Foto: Herlinda ter Maat
Foto: Herlinda ter Maat

Column Herlinda: MH17

  Column

Vijf jaar geleden. Ik kan de dag nog goed herinneren. Een dinsdag. Een prachtige zomerdag. De zon hoog aan de hemel. Voor velen vakantie. Sommigen namen spontaan een dagje vrij. Genieten op het terras. Zomerse jurkjes. Blije mensen.

Met een drankje in mijn hand zat ik ook buiten. We hadden zojuist een geliefde begraven. Met de naasten praatten we na. Langzaam druppelde het nieuws binnen. Deze dag die voor ons al bijzonder was, werd een dag met een gitzwarte rand. Op de terugweg in de auto drong het langzaam tot ons door. Het gaf hetzelfde gevoel als de Bijlmerramp, de aanslag op de Twin Towers. Het gevoel als je slecht nieuws krijgt. Een moment dat je nooit meer vergeet in je leven. Een moment waarop je maag omdraait, je wereld stil staat. Een gevoel van onwerkelijkheid en onmacht. Het niet willen geloven.

Helaas gebeurt het vaker dat er in een klap honderden mensen om komen. Een vliegtuig ergens in Afrika die om technische gebreken neerstort. Een aanslag in Syrië. Een burgeroorlog. Een bus wat het ravijn in rijdt. Meestal horen we dit nieuws al niet echt meer. Het gaat langs ons heen. Meestal geldt het, zolang er geen Nederlander bij zit, we al snel weer door gaan met de orde van de dag. Dit keer waren er 196 Nederlanders bij betrokken.

De dag erna zat ik onder de boom in alle rust een kop koffie te drinken. Totdat mijn vriendin belde. Haar oom en tante zaten in het vliegtuig. Onwerkelijk. Het verhaal wat normaliter in de krant staat, kwam dit keer dichtbij. De dagen erna kwamen heel veel van deze verhalen naar boven. Een ieder kende wel iemand die in het vliegtuig zat. Iedereen had wel een lijntje lopen met een van de slachtoffers. Nederland is klein. Het aantal was immens groot. Het raakte ons allemaal!

In één klap je oom en tante weg. In één klap je zus. Je vader, je moeder. Opa, oma. Op weg naar hun kinderen aan de andere kant van de wereld. Voor vakantie. Samen genieten. Weg! Nooit meer!

Vijf jaar later. De daders hebben eindelijk een naam en gezicht. Maar voor velen is geen dag hetzelfde meer als voor 17 juli 2014.

Herlinda ter Maat

Meer berichten