Wouter en Veronica
Sommige mannen hebben het altijd over seks en zo iemand is Wouter Hut. Wouter is géén coq du village, geen jongen waar alle meisjes als in roze hypnose achter aan lopen, maar hij heeft wél, zonder dat hij het overigens weet, last van 'het kleine mannetjes-syndroom', uitgerust dus met een bewijsdrang van bijvoorbeeld de inmiddels overleden moderne keizer Berlusconi, alleen dan beduidend minder succesvol.
Wouter heeft het dus altijd en overal over seks! 'Ik ben zó vruchtbaar, dat als ik in de struiken zou ejaculeren, het er binnen tien minuten begint te grommen.’ Dat soort praat. Overdrijven kan hij als geen ander. Hij heeft niet het gevoel dat hij liegt of zo, hij plant gewoon nieuwe werkelijkheid aan.
Ik had Wouter al een kleine eeuwigheid niet meer gezien, toen ik laatst weer eens zijn schelle stem over een terrasje hoorde tetteren. Hij zat daar in een hoekje met wat lui, en was minstens zo diep in de olie als J.R Ewing uit Dallas destijds. Ik hoorde hem luidkeels zijn tong breken, hij verhaalde over een prostituee die hij blijkbaar wel eens frequenteerde, of kende, en die blijkbaar een glazen oog had: 'Enne, (hik) en weet je, voor honderdvijftig euro he, haalt ze het oog er uit, en mag je haar zo in het...'
‘Houdt u eens op met vuilbekken idioot,’ brieste ineens een oudere dame die twee tafeltjes verderop zat. Ze zat daar met een eveneens al wat oudere heer die een hondje op zijn schoot had. Een pekineesje. De dame had wel wat weg van een magere Hyacinth Bucket en ze keek behoorlijk nijdig. Ze bleek spinnijdig! 'U bent gewoon een armzalige kleine fantast,’ ging ze verder, 'en een opschepper bovendien! Dát is wat u bent meneer, en niets anders!' En dit alles zei ze prachtig geprononceerd.
Ze had zich blijkbaar al wat langer aan onze vriend Wouter zitten irriteren. 'Wa, wa, (hik) waar bemoei jij je dan mee?' zei onze perplexe Wouter met een onzekere trilling in zijn stem, die verried dat hij danig in zijn kuif was gepikt. 'Met die smerige spletenlikker van je!' wijzend op het koddige pekineesje. 'Hohohoo,’ hoorde je de mensen verontwaardigd fluister-mompelen, maar Woutertje gooide er nóg ééntje tegenaan. 'Die droge pruim van jou is natuurlijk alleen nog maar een decoratiepoes of niet? hahahaaaa.' (hik)
‘Meneeeeeer!!’ 'Niet doen Veronica,’ zei de man in haar gezelschap, maar freule Veronica liet zich door niets of niemand tegenhouden. 'Als ik u zo hoor oreren, zou ik u het welgemeende advies willen geven uw huisarts én psycholoog te consulteren, om een penisverkleining te overwegen. Met spoed!'
Wouters gezichtsuitdrukking leek iets van zijn bravoure terug te krijgen bij het woord penisverkleining, maar de superieure krasse knarette kopte haar eigen voorzet onmiddellijk in en zei: 'U bént namelijk één enorme LUL!'
Het terras, dat inmiddels met volle teugen genoot van deze klucht met scabreuze pikanterieën, barstte, bijna ovationeel, in lachen uit. Mevrouw Veronica stond rustig op, schuin naar haar mannelijke gezelschap kijkend, met zo’n blik van 'M’n vosje James', en liep naar de Jaguar cabrio, die ik bij aankomst al had bewonderd. Ze nam zélf plaats achter het stuur, en vroem, weg waren ze.
En Woutertje was óók weg. Compleet van de kaart!
Tekst: Rocco Ostermann