Tradities: van oranje vlaggetjes tot oranjebitter
DINXPERLO - Op zaterdagavond kleurde, een deel van, de Beggelderveldweg oranje. Een traditie die een aantal jaar geleden ontstaan is. “Omdat een groot deel van de tentgangers via onze prachtige straat naar de tent gaat, versieren we dit jaar voor de derde keer een deel van onze straat met oranje vlaggetjes", aldus Laura Heusinkveld. Wanneer de laatste vlaggetjes opgehangen zijn, komen de buren van alle kanten aanlopen met drinken in hun handen. Ze gaan gezamenlijk op weg naar de 'buurtbar’ om hier te proosten op hun mooie versierde straat en om de feestweek in te luiden.
Door Daniëlle Jolink
Dit is een van de vele lokale tradities die in Dinxperlose buurten, families en vriendengroepen in ere worden gehouden in deze periode rondom Koningsdag en de oranjefestiviteiten.
De Band-correspondent Daniëlle Jolink dook in haar herinneringen en vertelt over de tradities en gebruiken van haar familie.
Vanaf het moment dat ik voor het eerst naar de tent mocht, was ik er al te vinden. Ik denk dat ik een jaar of 12/13 was toen ik voor het eerst naar de jeugdavond ging. Fantastisch vond ik het. Ik kon niet wachten tot het jaar weer voorbij was zodat ik het jaar erop meerdere avonden kon gaan. Toen ik de leeftijd bereikt had waarop ik naar alle tentavonden mocht gaan, sloeg ik er dan ook geen een over. De term 'FOMO’ (Fear Of Missing Out) bestond toen volgens mij nog niet, maar ik had hem in principe kunnen bedenken. Niks wilde ik van de tentweek missen. Toen mijn man en ik 27 jaar geleden samen kwamen, veranderde hier niks aan en vierden we alle avonden samen en met onze vrienden.
Koninginnedag
Mijn schoonouders hadden niks met de Tentfeesten, maar zij gingen wel ieder jaar 's morgens op Koninginnedag trouw naar het gemeentehuis om daar naar de toespraak van de burgemeester te luisteren en vervolgens gezamenlijk het Wilhelmus te zingen. Zelf vond ik dit het meest onzalige idee van de wereld, aangezien de avonden ervoor lang waren en de nachten kort. Gijs, mijn man, wilde zich echter niet laten kennen en onder het mom: ‘s Avonds in de tent, 's morgens een vent’, wist hij mij over te halen om samen zijn ouders te vergezellen. Onze vrienden Harmen en Anoukè boden ons als ware vrienden mentale en fysieke ondersteuning door zich trouw 's morgens bij ons aan te sluiten. En zo stonden we alle vier met ogen op stokjes, wallen tot op de knieën en een hoofd waarin zich ware drumsessies afspeelden, keurig 's morgens vroeg met Koninginnedag in de buurt van het gemeentehuis om vervolgens eigenlijk niks mee te krijgen van wat er allemaal gezegd werd. En door alle avonden tent klonken onze stemmen onderhand als schorre kraaien, dus dat zingen werd ook niet echt wat, maar we stonden er toch maar mooi!
Toen Ans, mijn schoonmoeder, 21 jaar geleden veel te vroeg overleed, was het Anoukè die de Koninginnedag erop voorstelde om, ter ere van Ans, met ons vieren Koninginnedag te beginnen met het luisteren naar de burgemeester en gezamenlijk het Wilhelmus te zingen. Op deze bewuste eerste Koninginnedag kwam Anoukè aanlopen met een tasje met daarin een voor ons onbekende inhoud. Toen de laatste klanken van het Wilhelmus wegstierven, pakte ze uit de tas een aantal kleine plastic glaasjes en een fles oranjebitter. Ze gaf eenieder van ons een leeg glas om deze vervolgens met de oranje vloeistof te vullen. En terwijl het orkest al spelend langs ons kwam lopen, brachten wij samen een toast uit.
Een jaar later werd op Koninginnedag hun dochter Maud geboren en vanaf dat moment kwam en er naast de oranjebitter, ook mini berliner bollen uit Anoukè haar tas. Brak, een kater, een te korte nacht, regen, kou: geen excuus telt. Ieder jaar weer staan we gezamenlijk, tegenwoordig samen met onze dochters, 's morgens met Koningsdag op het plein met de mini berlinerbollen én de oranjebitter om steevast na het Wilhelmus een toast uit te brengen op de Koning maar vooral op Ans, die er op deze manier toch altijd nog een beetje bij is.
