Column De Buitenstaander: Erfelijk belast

‘Doe fascinerende ontdekkingen omtrent uw DNA’, lees je wel eens.
Dan kom je er bijvoorbeeld achter dat je voor twintig procent Inuit bent, dertig procent Schots en voor de rest Viking.
Nou, dat klinkt heel stoer, maar dan snap je ineens ook waarom die plundertochten op de chips- en drankvoorraad zo’n terugkerend fenomeen zijn.
Ik ben niet zo’n sciencefictionliefhebber, maar als je iets wilt weten over aspecten van de toekomst waar Nostradamus met geen woord over heeft gerept, dan vind je daar vaak meer antwoorden dan ergens anders.
Ik vraag me bijvoorbeeld wel eens af of je op zekere dag, vlak na de geboorte kunt checken of iemand in de toekomst een enorme kluns gaat worden. Natuurlijk heeft dat met allerlei factoren te maken, ook externe, maar ik ben benieuwd of er in menselijk DNA ooit één minuscuul dingetje gevonden wordt dat daarop wijst. En of je daar dan nog iets aan kunt sleutelen.
Ik ken een adellijke familie uit Winterswijk - oud geld - die eigenlijk serieus zou moeten overwegen een bananenschil in het familiewapen op te nemen, zoveel klunzen en onverbeterlijke stoethaspels lopen daar rond.
Types die in een restaurant zitten en vertellen over een visreisje naar Wales. Dan willen ze in visserslatijn even duidelijk maken hoe groot die gevangen vis wel niet was. En precies op het moment dat ze dat enthousiast demonstreren, slaan ze argeloos de schaal uit de handen van de kelner die pal naast ze staat.
Je kunt zeggen: wat doet die kelner daar? Je kunt een enthousiaste verteller natuurlijk moeilijk aan banden leggen. Al prikt zo iemand bij het uitleggen van zijn vangst af en toe wel een oog uit bij een omstander, terwijl hij met zijn hele lijf demonstreert welke spartelende monsters hij uit de wilde wateren van de wereld heeft getrokken.
En in die familie zitten er ook een paar tussen die ongeluk aantrekken alsof het een hobby is. Als je naar hun stamboom kijkt, verwacht je elk moment de inslag van de bliksem. Vorige maand nog werd Flip, de vader van het gezin, overreden door - nota bene - een ambulance. Gelukkig gebeurde het op een parkeerterrein bij kasteel Roosendaal, dus de snelheid lag niet zo hoog, maar hij lag wel flink in de kreukels. In die ambulance lag echter al iemand anders.
Maar qua malheurmagnetisme spant oudste dochter Sandra de kroon. Die wordt te pas en te onpas zomaar aangevallen door honden, wolven, vossen, buizerds, werkelijk van alles. Mocht zich ergens ter wereld het laatste exemplaar van een schichtig roofdier schuilhouden, stuur Sandra erheen en het probleem lost zichzelf op. Dat dier weet haar feilloos te vinden.
Brekebeen Sandra heeft inmiddels zoveel ijzerwerk in haar lijf dat de metaaldetectoren op luchthavens al aanslaan als ze nog maar net op de parkeerplaats staat.
Haar man komt uit San Francisco, maar haar schoonouders willen haar daar niet ontmoeten en al helemaal niet huisvesten. Ze zijn er namelijk heilig van overtuigd dat hun geliefde stad, gebouwd op de San Andreasbreuklijn, onder Sandras ‘aantrekkingskracht’ eindelijk dé aardbeving - The Big One - voor z’n kosmopolitische kiezen gaat krijgen waar geologen al sinds 1906 voor waarschuwen.
Sommige mensen krijgen een tijdbom mee in hun genen - of is het een lotsbestemming?

Tekst: Rocco Ostermann