Jukebox-herinneringen

Ik kreeg van een oude vriend een appje. Het betrok bliksemsnel in mijn hoofd, vele gedachtenwolken vormden een donker wolkendek. Ik hoorde ineens ‘Brass in pocket’ van The Pretenders, en ik was terug in cafetaria de Smulhoek. Het liedje schalde uit de jukebox aldaar, en het was weer 1979, één van de beste jaren van mijn leven. In dat jaar had ik op een middag, op het schoolplein, mijn moed bij elkaar geraapt en haar aangesproken: ‘Weet je, er is een filmster die Nathalie Wood heet.’ ‘Oh ja?’ antwoordde ze, en ik was al lang blij dat ze überhaupt had geantwoord en er ook nog bij gelachen had. ’s Avonds draaide ik bij de cafetaria ‘Paradise by the dashboard light’ van Meat Loaf. ‘t Was net of speciaal dát liedje me iets influisterde waar ik de ware betekenis nog niet helemaal van snapte. Ik had eigenlijk geen idee waar het over ging, en als ik dat toen geweten had, had ik me vast geen illusies gemaakt. De jukebox stond tegen de muur van de cafetaria, een zwaar glimmend ding vol bont licht en keuzes...

De knoppen moesten nog echt ingedrukt worden.
Ik volgde het geluid van het muntstukje dat in de gleuf verdween en ratelend z’n weg naar beneden vond. Daarna hoorde je de wisselaar naar de door mij bepaalde bestemming gaan. 9B.
En dan begon ‘I feel fine’, van The Beatles, ook één van m’n lievelingsliedjes. Nou, ik kan je vertellen dat ik me toen ook erg fijn voelde. Ze had tegen me gepraat!
‘Baby’s good to me, you know, she’s happy as could be, you know she said so, I’m in love with her and I feel fine.’
Ik ging vooral naar die jukebox omdat er nummers in zaten die ik mooi vond en die ik ook alleen daar kon horen.

Als kind kwam ik met mijn pa wel eens bij café Vrieze, en daar was ik niet bij de jukebox weg te slaan. Met een handvol gekregen kwartjes stond ik daar dan en op een kruk iets verderop zag ik vaak Doortje zitten, een indrukwekkende vrouw van de oude Dinxperlose wereld. Ze had grote gouden oorringen in haar oren en ze leek wel een zigeunermatrone. Tsja, hoe betrouwbaar zijn herinneringen? Voor mijn gevoel zat Doortje altijd met een pilsje voor de eenarmige bandiet én middenin een grote blauwe walm alsof die stinkende bus van Veldhuis zojuist door het café was geraasd. Die zure-regen-kist liep volgens mij op bruinkool uit de voormalige DDR! Allemachtig wat een kwalm! Doortje, die heel aardig was, lachte vaak enthousiast naar me: ‘Lekker jong bu-j toch haha, lekker jong! Joa, da bu-j hahaha!’ 

Op een andere mooie dag in 1979 werd ik uitgenodigd op een fuif van, jazeker, Nathalie. Mijn allereerste schoolfuif, in De Heurne. Na mijn eerste fuif, al duurde het nog heel even, werd ik al snel zélf een fuifnummer.
Dat is inmiddels ook al even geleden.
Thuis heb ik zelf ook een jukebox.
Dezelfde als toentertijd in de Smulhoek stond. De soundtrack van mijn jeugd zit er qua plaatjes in.
Gilbert Bécaud’s grote hit Nathalie heeft er ook een plekkie in. 79A. Die hoor ik nu…