High Hopes - Pink Floyd (1994)

High Hopes  - Pink Floyd (1994)

Een nieuw begin

Het jaar 2021 loopt op zijn einde en ik zit in onze woonkamer. Muziek schalt uit de luidsprekers, de kerstboom zorgt nog voor enkele flarden kerstgevoel en ik kijk naar buiten. De dagen zijn kort en het mistige weer zorgt voor een kleine wereld. Het lijkt wel alsof de nevel ook naar binnen is gekomen en mijn wat sombere gevoel een passende, beetje naargeestige sfeer geeft. Ik denk aan degenen die 2022 zullen beginnen met grote verwachtingen en plannen, maar ook aan veel mensen die het jaar met een groot gemis beginnen. Een gemis dat met geen mogelijkheid gecompenseerd kan worden. De plannen die gemaakt zijn kunnen de prullenbak in, de verwachtingen die er waren worden naar beneden bijgesteld.

Voor mij persoonlijk had het jaar in maart van het zojuist afgesloten jaar, een andere wending kunnen krijgen. Het verschil van enkele minuten was het cruciale verschil tussen leven en dood. Het viel gelukkig de goede kant op, maar het werd mij maar weer eens duidelijk, dat het leven ook vaak bestaat uit een opeenstapeling van geluk, van toevalligheden en dat je daar soms maar weinig controle over hebt.

In 1994 verscheen het album ‘The Division Bell’ van Pink Floyd en het slotakkoord ‘High Hopes’ is altijd een favoriet van mij geweest. In februari 2020 nam dit liedje een definitieve plek in mijn all-time favoriete songs in, nadat een zeer ingrijpende gebeurtenis had plaatsgevonden. De tekst, en dan zeker bepaalde delen, zijn van toepassing op indrukwekkende situaties en de muziek maakt dat helemaal af. Die hypnotiserende bel, de prachtige melodie en tenslotte de lapsteel gitaarsolo van David Gilmour, een liedje van een ongekende schoonheid. ‘Beyond The Horizon Of The Place We Lived When We Were Young’, we worden ouder, met bijkomende hindernissen. ‘To A Life Consumed By Slow Decay’, een leven dat langzaam in verval raakt, ziekte dat zijn tol eist. We hebben hoge verwachtingen van de dag, week, maand, jaar, van ons leven, maar soms loopt het anders.

Grote verwachtingen, die hebben we allemaal, soms komen ze uit, soms worden ze ruw verstuurd. Het verdriet is dan groot, maar de herinneringen blijven. Toen alles beter was, we jonger waren, de dagen lichter, het leven zoeter en toen de rivier nog volop stroomde. ‘The Grass Was Greener, The Light Was Brighter, The Taste Was Sweeter, The Endless River’.

Meer berichten
 

Dagelijks het laatste nieuws in je mailbox ontvangen?

Aanmelden